Gedichten








Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Uit het juryrapport Turing Gedichtenwedstrijd 2017 over VACHT (vrijdag, 09 februari 2018 10:06)

    'Bijzonder mooi, maar gitzwart gedicht dat door de prachtige beelden toch niet blijft hangen in de emotie van wanhoop en beklemming. De situatie wordt met relatief weinig woorden heel efficiënt en met veel details en lagen geschetst. Het mooiste moment was voor mij de overgang naar strofe 3: hoe er plots, na de sombere situatieschets, uit het niets dat sublieme beeld van de lamp met zilveren standaard (met 'takken van licht' - prachtig!) verschijnt. Zonder het expliciet zo te noemen, wordt plots de schoonheid en de rijkdom van het voorbije leven van de invalide man voelbaar gemaakt, in al zijn vreugde en verdriet. Mooi ook hoe daarin geen simpele conclusies worden getrokken: het geluk is geen vergoelijking van de ellende - eventueel zelfs integendeel. Dat idee zit ook in de "honden in de dood" (perfecte combinatie van dagelijkse realiteit en het mythische, want de hond is als begeleider van de mens al sinds de prehistorie gelinkt aan de overgang tussen leven en dood): de zachtheid van hun afwezige vacht, waarin de afwezige vingers grijpen vat perfect het wezen van vroeger geluk: je voelt het nog - maar is dat een troost of juist de lugubere pointe van de tragedie? Eén van de meest briljante, gelaagde beelden uit de gedichten die ik beoordeeld heb. Dit gedicht is een zeer geslaagde, persoonlijke en tegelijk universele reflectie over leven en dood.'

  • #2

    Uit het juryrapport Turing over Veerman (vrijdag, 09 februari 2018 11:55)

    Een klassiek thema, de veerman over de Styx wordt in een modernere setting verrassend ontknoopt met een op het eerste gezicht voor de hand liggende waarneming, die toch aan het gedicht een warme kleur geeft.


                                                                Proza


'Dat het leven uitloopt op existentiële eenzaamheid is in de roman onwrikbaar vast verankerd. Ook wat dit betreft is de foto haarscherp..., op één uitzondering na. Op de allerlaatste bladzijde van de roman horen we even een ander geluid. Het komt als een verrassing. In de garage bij haar moeder thuis vindt de ik een steen. Op die steen ziet ze ‘contouren van een man, gevallen onder een zware last.’ De man toont zijn borst en zijn met doornen gekroonde hoofd. ‘Straks staat hij op,’ zei mijn moeder. ‘En draagt hij zijn last verder en vraagt zich de zin niet af van het dragen, omdat het einde dat komt, niet het einde is.’ De stelligheid waarmee Griffioen steeds alles onder woorden bracht, maakt hier plaats voor een minder stellig weten. De foto wordt onscherp, maar de roman daardoor des te intrigerender.'

 

Beppie van de Wege-de Rooy

 

‘Levendig, beeldend, vaak spannend, soms schokkend en bij vlagen ontroerend.’ – Trouw

Hans Goedkoop, NRC

'Over de gevolgen van die heimelijke invloed gaan de volgende verhalen uit de bundel. Het gezin verschijnt daar als een ware broedplaats van verborgen erotiek. Die draagt er aan de ene kant toe bij dat de gezinsleden elkaar aantrekkelijk genoeg vinden om samen te leven, zelfs gezellig bij elkaar in bed te kruipen, en versterkt dus de geborgenheid. Maar aan de andere kant brengt ze de koude blik van de begeerte met zich mee en daarmee driften die zo hard zijn dat ze de gezinsleden juist uit elkaar drijven. Ze wekt eendracht en tweedracht tegelijk, paradoxaal genoeg, ze heeft een Januskop.'

'Griffioen schetst op een subtiele manier de karakters van de vier kinderen. In verfijnde beschrijvingen vertellen Reggie, Donnie, Andri en Chiem elkaars verhaal. Honden Vissen Krokodillen brengt allerlei soorten emoties: bewondering, woede, angst, verdriet en blijdschap. Het verhaal laat zien hoe kwetsbaar mensen zijn, hoe flexibel en buigzaam kinderen, hoe sommige volwassenen eigenlijk geen kinderen moesten mogen krijgen en hoe fantastisch die kinderen kunnen zijn. Griffioen laat je niet alleen zien hoe schrijnend het leven kan zijn van kinderen die op deze manier opgroeien, ze laat ook zien dat die kinderen er keihard voor kunnen knokken om hun leven wél leuk te maken. Ze laat ouders zien die er een potje van maken, hard, kil en emotieloos zijn, maar daarmee niet per definitie liefdeloos. En daarmee is nuance is het codewoord in Honden Vissen Krokodillen. Het is niet alleen maar kommer en kwel in het verhaal en dat is juist wat het zo verschrikkelijk geloofwaardig en aangrijpend maakt.' (Lieke Hagebeuk)



Hadewijch Griffioen schrijft poëzie en proza. Romans: De plaatsen van de jeugd (1997, Contact), Veilig in de tijd (verhalenbundel, 2000, Contact), Honden Vissen Krokodillen (2007, Contact). Verder verhalen en gedichten in o.a. De Gids, Revisor, Liter, Maatstaf, Gierik, Deus ex Machina, Kreatief, Surplus en Tirade.